FAQs

V?

Liquiditeit Management

A.

Liquiditeitenbeheer is een term uit de bankwereld en het bedrijfsleven. Liquiditeitenbeheer richt zich er op te garanderen dat het bedrijf de middelen heeft om op de korte termijn aan haar verplichtingen te voldoen.

Overzicht

De financiële logistiek kenmerkt zich door het aansturen van geldstromen en de daaruit volgende liquiditeitsposities. Verschillen tussen inkomsten en uitgaven qua tijdstip, bedraggrootte en valuta leiden tot liquiditeitstekorten en overschotten. Deze overschotten zijn onvermijdelijk en vaak ook wenselijk. Immers, men kan nooit door middel van geldstromenbeheer alle geldstromen aan elkaar gelijk maken.

De doelstelling van liquiditeitenbeheer is het aantrekken, verschuiven en uitzetten van korte termijn geldmiddelen tegen de meest gunstige condities, met inachtneming van het feit dat men voldoende kredietruimte bezit om aan de verplichtingen te voldoen.

Het cash management heeft de volgende instrumenten voor het liquiditeitenbeheer:

Soorten liquiditeitenbeheer

Men kan liquiditeitenbeheer onderverdelen in offensief en defensief:

Onder defensieve doelstellingen kunnen worden begrepen:

Onder offensieve doelstellingen kunnen worden begrepen:

  • optimalisering rente- en vermogenskosten
  • minimalisering van externe en interne kosten

Hoe men liquiditeitenbeheer uitvoert is afhankelijk van de doelstelling van de Treasury-afdeling: een profit center of een kostenplaats. Bij de keuze voor een profit center zal men een meer offensief beleid voeren dan bij een kostenplaats. Wanneer men een offensief beleid voert, zal men meer geld beleggen in instrumenten met een hoge opbrengst. Als resultaat hiervan zullen er minder liquide middelen beschikbaar zijn om een onverwacht liquiditeitstekort op te vangen.

Toepassing

Het gebruik van deze instrumenten is afhankelijk van de tijd dat men een tekort of overschot heeft, de daaraan verbonden kosten c.q. opbrengsten en de mate waarin het bedrijf toegang heeft tot de instrumenten. De rekening-courant is door haar grote flexibiliteit en verkrijgbaarheid het meest gebruikte instrument om een tekort op te vangen op de korte termijn, maar wordt gekenmerkt door ongunstige tarieven. Voor overschotten op korte termijn wordt meestal call geld gebruikt. De rente hierop fluctueert per dag en wordt gerelateerd aan de geldmarktrente. Op middellange termijn maakt een onderneming meestal gebruik van deposito's en kasgeldleningen, waarvan de rente voor een periode is gefixeerd. Een kasgeldlening is een banklening met een korte looptijd, vaste rente en een minimale omvang. Hierop dient het bedrijf dat deze lening aangaat het volledige bedrag in één keer af te lossen.

De valuta swap en commercial paper worden meestal gebruikt door grotere ondernemingen om op middellange termijn tekorten te financieren of overschotten uit te zetten.Commercial paper is de naam voor een kortlopende lening die verstrekt wordt aan grote ondernemingen met eigen voorwaarden, zonder het verstrekken van zekerheden (op basis van status, goede naam, etc.). De bankversie hiervan heet: "certificates of deposit".

V?

Tarieven

A.

Het standaardtarief is € 75,- per uur, € 300,- per dagdeel. (tarieven zijn ex btw)

 

V?

Tarieven vooronderzoek

A.

Voor het vooronderzoek kunt u grotendeels uw eigen prijs bepalen.

Hoe sneller u betaalt hoe lager de prijs. U kiest de korting die daarbij hoort.

Het laagste tarief is € 1.250,- u kiest voor 50% korting en betaalt op de startdag. Het hoogste tarief is € 2.500,- u kiest niet voor een korting, u betaalt op de 60e kalenderdag na het ontvangen van de factuur.

Tussen de hoogste en het laagste tarief zitten nog 3 korting niveaus.

V?

Rente & valutamanagement

A.

Het rente- en valutamanagement is een van de primaire taken van de treasury. Men onderkent binnen deze functie twee aandachtsgebieden:

Renterisico

Renterisico houdt in dat door veranderingen in de rentestanden de resultaten van de onderneming veranderen. Het renterisico kan worden onderverdeeld in primair en secundair risico. Primair risico is het ondervinden van nadeel door een rentestijging en het secundair risico is het niet profiteren van rentedalingen.

Het renterisico bij een financiële instelling ontstaat ten gevolge een 'mismatch' van de rentelooptijd van rentegevoelige activa en passiva op haar balans. Bij een wijziging van de rente kan de vergoeding zich in het nadeel van de financiële instelling aanpassen omdat de rentevervaldagen op activa en passiva kunnen verschillen.

Valutarisico

Het valutarisico is onder te verdelen in drie soorten: (pre-)transactie, structureel en translatierisico:

Het transactierisico ontstaat als het gevolg van transacties in buitenlandse valuta's. Daarnaast onderkent men ook een pre-transactie exposure (blootstelling aan risico), dit is het risico op potentiële transacties zoals uitstaande offertes. Het risico heeft zijn effect op resultatenrekening van de korte termijn doordat de onderneming meer of minder opbrengsten c.q. kosten heeft door een verandering in de valuta.

Het structureel risico is het risico dat ontstaat als gevolg van de structuur en omzet van de bedrijfsactiviteiten van een onderneming. Een goed voorbeeld van een structureel risico was het bedrijf Fokker. Deze produceerde vliegtuigen in Nederland en verkocht deze in dollars. Het resultaat bleef op lange termijn gevoelig voor een verandering van de waarde van de dollar door de opzet van de activiteiten.

Het translatierisico is de verandering van de intrinsieke waarde van de onderneming als gevolg van een verandering in de koers doordat bijvoorbeeld deelnemingen in vreemde valuta worden geherwaardeerd. Dit betreft bijvoorbeeld een lange termijn investering in een andere valuta dan de rapportagevaluta. Bijvoorbeeld, een Nederlandse multinationaldie een investering doet in een Russische onderneming kan de waardering van deze deelneming zien dalen door een devaluatie van de roebel. De oorzaak van een translatierisico ligt vaak in een ver verleden en de in te dekken cashflows in de verre toekomst. Een translatierisico heeft alleen een effect op de balans.

Beheersing

Om de rente- en valutarisico's te beheersen moet men de volgende vijf stappen uitvoeren:

De gekozen doelstellingen van het risicobeheer door een Treasury-afdeling zijn afhankelijk van de wijze waarop een Treasury-afdeling wordt ingericht: een profit center of eencost center. Wanneer men de keuze maakt voor een cost center dan is het beleid erop gericht de risico's te minimaliseren. Dit beleid is erop gericht de gehele valuta-exposure op de korte termijn in te dekken en een actief beleid te voeren ten aanzien van de rentekosten. Dit actieve beleid heeft tot doelstelling het minimaliseren van het renterisico.

Wanneer men de keuze maakt voor een profit center dan heeft de treasury tot taak de kosten van rente en valuta te minimaliseren. De afdeling zal ten aanzien van het valutarisico een selective cover beleid voeren. De kosten en de baten van een valuta-exposure worden geanalyseerd en per geval wordt beslist of de risico's worden afgedekt. Ten aanzien van rente betekent dit een passief beheer gericht op minimalisatie van rentekosten. De mate van risico wordt enerzijds bepaald door de exposure en anderzijds door de volatiliteit van de rente ofwel in hoeverre fluctueert de rente of de valuta. Onder de exposure wordt verstaan de mate waarin de onderneming bloot staat aan de invloeden van valuta- en renteschommelingen.

Om het risico te beheersen, zal men een valuta- en rentevisie moeten ontwikkelen. Een rentevisie is gebaseerd op het interpreteren van een aantal economische variabelen. De belangrijkste variabele, voor Europese bedrijven, is de inflatieverwachting in Europa. Wanneer men veel inflatie verwacht dan zal de Europese Centrale Bank (ECB) reageren door de korte termijn voorschotsrente te verhogen. Op basis van deze voorschotsrente worden de banktarieven bekend. Naast de inflatieverwachtingen is ook de positie van de euro ten opzichte van de dollar van belang. Wanneer een depreciatie van de dollar en een appreciatie van de euro dreigt, dan zal de ECB de (euro) rente verlagen.

Een valutavisie kan op twee manieren worden ontwikkeld; namelijk een fundamentele en technische analyse. Bij de fundamentele analyse gaat men ervan uit dat economische factoren bepalend zijn voor vraag en aanbod van een valuta. Op korte termijn is de renteontwikkeling de bepalende factor ten aanzien van de valutaontwikkeling, echter op lange termijn is de inflatieontwikkeling bepalend. Een technische analyse gaat uit van een stabiel patroon in het gedrag van de valutahandelaren en dat men door het onderkennen van patronen de wisselkoers op korte termijn kan voorspellen.

Om het risico af te dekken heeft de Treasury-afdeling een aantal instrumenten tot haar beschikking:

Rente dekkingsinstrumenten

Het renterisico is af te dekken door gebruikmaking van een aantal instrumenten. De belangrijkste instrumenten zijn: renteswap, Forward Rate Agreement en opties.

Valuta dekkingsinstrumenten

Bij de uitvoering van het beleid kan gebruik worden gemaakt van zowel interne als externe dekkingstechnieken. De dekkingstechnieken voor het valutabeheer zijn op de volgende manier onder te verdelen:

  • interne dekkingsinstrumenten: deze hebben alleen effect op de onderneming zelf. De interne instrumenten die men hanteert op een Treasury-afdeling zijn grotendeels van strategische aard. Het gaat om financiële strategieën (matching, netting, leading en lagging) en overige strategieën (productie, transport, marketing en organisatie). Wanneer men gebruik maakt van de financiële strategieën zal men proberen de geldstromen zo te laten plaatsvinden dat het valutarisico minimaal is. Bij de overige strategieën zal men de organisaties zo inrichten dat de kosten worden betaald met valuta's die depreciëren en de opbrengsten worden ontvangen in sterke valuta's;
  • externe dekkingsinstrumenten: deze hebben effect zowel op de eigen onderneming als op buitenstaanders. Men kan valutarisico's beperken door gebruik te maken vantermijncontracten, geldmarktinstrumenten, opties en valutaswaps.

V?

Ondernemersfinanciering

A.

Ondernemingsfinanciering of corporate finance, zoals de Engelse term luidt, is een van de primaire taken van de treasury die bestaat uit het financieren van een ondernemingop lange termijn.

De treasury zal binnen de onderneming moeten opereren vanuit het oogpunt van de vermogensmarkt waar men het kapitaal moet aantrekken. De treasury zorgt ervoor dat de onderneming financierbaar blijft voor de vermogensmarkt.

De treasury zal zich een beeld moeten vormen van de wensen van de vermogensmarkt en daarop moeten inspelen. Men zal dit doen door het ontwikkelen van een financiële strategie waardoor de financierbaarheid van de onderneming optimaal is. Echter, er zal te allen tijde een spanningsveld aanwezig zijn tussen rendement en risico van een financieringsstrategie.

Financieringsstrategie

Er worden drie verschillende financieringstrategieën onderkend, te weten:

  • Gouden balansregel : De Gouden balansregel houdt in dat het vermogen qua looptijd zo veel mogelijk dient afgestemd te worden op de omlooptijd van de activa.
  • Agressieve financiering : Deze strategie bestaat uit het financieren van de onderneming uit voornamelijk kort vermogen, met als resultaat dat de onderneming sterkrentegevoelig is.
  • Conservatieve financiering : Conservatieve financiering kenmerkt zich door het feit dat de onderneming voornamelijk met lang vreemd vermogen wordt gefinancierd. Dit heeft als consequentie dat de mogelijk behaalde rendementen op het vermogen beduidend lager zijn dan de voorgaande strategieën maar het te lopen risico het kleinst is.

Belanghebbers

De treasury is de toegangspoort voor de vermogensmarkt en zal moeten communiceren met deze vermogensmarkt. Deze communicatie zal op verschillende manieren plaatsvinden aangezien er ook verschillende partijen actief zijn op de vermogensmarkt met andere belangen en informatie-eisen.

De treasury onderhoudt relaties met de volgende partijen op de vermogensmarkt:

De direct betrokkenen hebben vaak toegang tot informatie die verkregen is uit directe communicatie met het bedrijf en zijn werknemers. Voor andere partijen zal de treasury verantwoording afleggen door middel van media zoals jaarverslag en andere externe rapportages. De aanbieder van venture capital kan de meest gedetailleerde en frequente rapportage verwachten. Immers, hij verschaft een gedeelte van het eigen vermogen en loopt het meest risico. De publieke vermogensmarkt wordt alleen geïnformeerd door jaarverslagen.

Niet alleen door officiële publicaties wordt de vermogensmarkt geïnformeerd, maar ook door elke actie die het bedrijf uitvoert en door publicaties in kranten en tijdschriften. De participanten op de vermogensmarkt hebben deze informatie nodig om vast te stellen of er een goede vermogensstructuur en of er voldoende waarde wordt gecreëerd voor de participanten.

Vermogensstructuur

De treasury zal daarentegen proberen de vermogensstructuur zo aan te passen dat de financieringskosten minimaal zijn. De optimale vermogensstructuur is het doel van de treasury bij corporate finance. De optimale vermogensstructuur is een combinatie van eigen vermogen en vreemd vermogen of een tussenvorm van vreemd en eigen vermogen. Vreemd vermogen is goedkoper dan eigen vermogen. Echter in het geval van te veel vreemd vermogen gaan de eigen vermogensverschaffers te veel rendement eisen en zullen de vermogenskosten stijgen.

De vermogensstructuur is een uitvloeisel van een financiële strategie. Het financieel-strategisch proces, dat door de treasury wordt uitgevoerd, bestaat uit:

  • het analyseren van mogelijke investerings- en financieringsbeslissingen;
  • het uitvoeren van een financiële planning door het voorspellen van de toekomstige cashflows en deze door te berekenen op de financiële consequenties;
  • investeringsselectie, het beslissen welke van de alternatieven gekozen moeten worden, gezien het mogelijke effect op de kasstromen en daarbij behorende risico's.

V?

Werkkapitaalbeheer

A.

De Treasury heeft niet het operationele beheer over het werkkapitaal. Het beheer is in handen van specifieke afdelingen zoals de debiteurenbewaking, crediteurenadministratie en de afdeling logistiek bij de afzonderlijke werkmaatschappijen. De Treasury moet wel nauw betrokken worden bij dit proces, want het uitvloeisel van het beleid ten aanzien van deze posten bepaalt in hoge mate de liquiditeitspositie van het bedrijf. Bij het opzetten van een Treasury-afdeling moeten goede communicatielijnen worden opgezet om het cash management optimaal te laten functioneren.

Tot de taken van de Treasury behoort zeker het verrichten van aanbevelingen ten aanzien van omloopsnelheid van de debiteuren, crediteuren en voorraden aangezien dit een grotere liquiditeit tot gevolg kan hebben. Tevens kan de Treasury proberen de stabiliteit van de kasstromen uit deze posten te vergroten.

Onder werkkapitaalbeheer verstaat men het optimaal beheren van de volgende posten op de balans:

Debiteuren - We zien in toenemende mate een beweging dat de cash manager zich bezig gaat houden met het beheer van de debiteurenportefeuille, betalingscondities en inningsmethoden. Actief debiteurenbeheer, waarbij het nauwkeurig bewaken van de kredietlijnen richting afnemers veel aandacht heeft, zal zulke risico's kunnen reduceren. Samengevat zijn de taken op dit gebied:

  • het formuleren van betalingsvoorwaarden;
  • het formuleren van incassoprocedures;
  • het vaststellen van kredietlimieten;
  • bewaking van de debiteurenontwikkeling;
  • ondersteunen bij het accepteren van nieuwe klanten.

Crediteuren - Voorspelling van crediteurenbetalingen is op korte termijn met goede procedures zeer eenvoudig, maar op lange termijn vergt dit goede communicatie met de inkoper. Daar begint immers de verplichting en dus de potentiële kasstroom. Daarnaast heeft de Treasury nog de volgende verantwoordelijkheden:

  • advisering over het wel of niet gebruikmaken van leverancierskorting bij snelle betaling;
  • ondersteuning bij leverancierselectie;
  • bewaking bij de bestedingen.

Voorraden - Voorraadbeheer heeft ook zijn consequentie voor de kasstromen. Immers, in voorraden zit kapitaalbeslag en de optimalisatie hiervan heeft een positief effect op dekasstromen en dus het netto werkkapitaal. De Treasury heeft geen input in het logistieke traject maar zal vooral kijken naar de financiële consequenties daarvan. De Treasury zal zich voornamelijk bezighouden met de volgende aspecten van het voorraadbeheer:

  • optimalisering van de voorraadhoogte;
  • het bepalen van het in de voorraad vastgelegde vermogen.

V?

Cash management

A.

Cashmanagement

Het cashmanagement omvat alle activiteiten die verband houden met de optimalisatie van financiële stromen tussen de onderneming, de bank en derden, alsmede tussen de zelfstandige onderdelen van de onderneming. Men beschrijft cashmanagement ook wel als financiële logistiek en het heeft ook een duidelijke relatie met de goederen-logistiek. Immers, de verkopen of inkopen van goederen vertalen zich in kasstromen. Er zijn zowel inkomende als uitgaande kasstromen en deze zijn zelden aan elkaar gelijk, dus er ontstaan, kas-, bank- en girosaldi.

Het cashmanagement is goed te vergelijken met het vakgebied van de logistiek manager. Men hanteert hier ook het begrip "Just-In-Time". Het verschil tussen de logistiek manager en de cashmanager is dat de logistiek manager de kosten van de goederenvoorraad probeert te minimaliseren en de cashmanager probeert de geldvoorraad te optimaliseren.

Het is de taak van het cashmanagement om de financiële logistiek zo te organiseren dat:

  • het totale middelenbeslag wordt geoptimaliseerd;
  • de kosten van de geldstromen te minimaliseren;
  • de rentekosten worden geminimaliseerd of de renteopbrengsten gemaximaliseerd.

Positie cashmanagement

De positie van het cashmanagement is in veel bedrijven een punt van discussie. Het cashmanagement functioneert als intermediair tussen de werkmaatschappijen binnen de organisatie en de verschaffers van kort vermogen op de geldmarkt. Om goed te functioneren zou deze centraal binnen de organisatie gestationeerd moeten worden. De behaalde resultaten van de cashmanager zijn afhankelijk van de tijdigheid en kwaliteit van de informatievoorziening door de werkmaatschappij aan de cashmanager. Als tegenprestatie voor de informatievoorziening ondersteunt de cashmanager de werkmaatschappijen met adviezen en scherpe tarieven. De vraag is of het cash management volledig gecentraliseerd moet worden of dat de werkmaatschappijen hun onafhankelijkheid moeten behouden waarbij de cashmanager een coördinerende rol speelt. Bij volledig centraal cashmanagement zijn alle beslissingen omtrent het beleggen van liquide middelen, crediteurenbetalingen en debiteuren volledig gecentraliseerd.

De voordelen van gecentraliseerd cashmanagement zijn:

  • bundeling van kennis en ervaring bij het cashmanagement;
  • matching van financiële posities en geldstromen;
  • centrale inkoop van financiële diensten;
  • de beheersbaarheid van financiële posities wordt vergroot.

De nadelen van gecentraliseerd cashmanagement zijn:

  • vermindering van de lokale knowhow;
  • afnemende aandacht voor de rente-effecten van externe betalingen en ontvangsten;
  • minder kennis van de lokale betalingsgewoontes.

Uit de taken van de cashmanagement vertalen zich een aantal primaire taken:

  1. geldstromenbeheer
  2. liquiditeitenbeheer
  3. saldobeheer